Dwie sale do tańca należące do puławskiego RCKU od rana zapełnione są młodzieżą i dziećmi z Zespołu Pieśni i Tańca „Zamojszczyzna”. Ze świetlicy słychać gromki śpiew utkany z dziecięcych głosów. Dźwięki pianina, akordeonu, przytupów, śmiechów i okrzyków zawładnęły okolicą. Tylko deszcz za oknami smutno leje się strumieniami z lipcowego nieba.

Cztery grupy (to ponad 80 osób), uczestników warsztatów tanecznych, co dwie godziny, na 15 minut, przerywają pracę nad techniką i programem artystycznym. Zmieniają się instruktorzy prowadzący zajęcia. Jest to czas na odpoczynek, szybki telefon, czy kęs czekoladowego smakołyku. Na krótką chwilę zmęczone nogi w równych rzędach opierają się o ścianę. Wraz z pojawieniem się instruktora, pojawiają się nowe zadania, nowe trudności, czasem też bezkompromisowe konsekwencje dawnych niedoskonałości. Zdobycie nowych umiejętności trzeba okupić pracą i niekończącymi się powtórkami. Wiedzą o tym wszyscy kochający taniec.

MIŁOŚĆ DO DYREKTORA

Po studiach jeszcze przez kilka lat tańczy w Zespole Tańca Ludowego warszawskiego AWF-u. W 1976 roku otrzymuje od swojego choreografa propozycję (a otrzymali ją jedynie wybrańcy) wystartowania w turnieju tańca narodowego w formie towarzyskiej organizowanego w Krakowie przez Polskie Towarzystwo Taneczne z inicjatywy prof. Mariana Wieczystego.
(TAK WŁAŚNIE SKROMNIE I NIEPOZORNIE MOŻE ZACZĄĆ SIĘ HISTORIA!)

HISTORIA, którą można zobaczyć

Zawsze staram się być na peronie wcześniej. Wiem, że pan doktor ceni sobie spokój przed podróżą. Zjeżdżam w dół przeskakując stopnie ruchomych schodów i rozglądam się po peronie. Uff…. Jestem pierwszy. Krótka chwila oczekiwania – już widzę. Jasna kurtka, nieodłączny parasol, czapka z daszkiem jak te studenckie z lat siedemdziesiątych, spokojny chód, w ręku rączka niewielkiej walizeczki na kółkach. Wita mnie ciepły uśmiech.
– Witaj Jareczku, jak tam zdrowie i rodzina?

KRAKÓW POTRAFI ......

….. być piękny
Cała Polska, no może prawie cała Polska wie, że w panteonie rodzimych miast, Kraków zajmuje szczególne miejsce. I choć nie chcę tu przywoływać historii, tradycji czy architektury wiem, że nie można być obojętnym wobec uroków staromiejskich plant, cieni polskich władców, wąskich uliczek, a w nich bram prowadzących do tysięcy kafejek czy restauracyjek, muzeów i teatrów i ulicznych grajków i dorożek i koni stukających podkowami w prastary krakowski bruk.

DOKTOR DOBREJ GENERACJI

W cyklu zatytułowanym "Przyjaciele Terpsychory" opowiadam Wam, Drodzy Czytelnicy, o ludziach, którzy znaczącą część swego życia (nie tylko zawodowego) poświęcili dla tańca amatorskiego. Czemu to robię ? Ponieważ właśnie oni i ich praca często znikają, tak jak dorosłe już dzieci, z naszego pola widzenia. Na piedestałach sztuki stawiani są wielcy tego świata: aktorzy, śpiewacy, muzycy, malarze, choreografowie teatralni, profesorowie różnych akademii.

Z ELBLĄGA DO MALBORKA PROSTA DROGA PROWADZI

Anetta Ciok zaczęła swą historię z tańcem od tańca współczesnego i towarzyskiego. Kręte ścieżki ludzkiej natury zaprowadziły ją do Zespołu Pieśni i Tańca "Młody Elbląg" gdzie pod opieką Małgorzaty Ewertowskiej stawiała swe pierwsze kroki oberkowe.

Nie wiem jak to było, ani czemu tak mocno zainteresowałam się tą formą tańca. Czułam się wspaniale. Ludzie, koncerty, próby, niebo, trawa nawet tramwaje były piękne i przyjazne. Jednak potrzeba zmian i nowych wyzwań tanecznych ciągnęła mnie mocniej niż myślałam.

WARMIAK NOWEJ GENERACJI

Stary, zielony volkswagen (znany pod przezwiskiem "ogórek"), metalowa brama na kółkach, za nią "dziura" w ścianie, peugeot 207 z porysowanymi drzwiami, na lewo drzwi, na nich kolorowy napis Zespół Pieśni i Tańca WARMIA. Wszystko to znaki świadczące o obecności w siedzibie zespołu dwóch facetów odpowiedzialnych za funkcjonowanie tej tzw. instytucji użyteczności publicznej, tworu absolutnie non profit: Mariusza Krupińskiego i Artura Chwała. Pukać nie ma po co. I tak nikt nie otwiera tam drzwi. Wejście jest permanentnie otwarte, czekające na swoich i gości. Z sąsiedniego pokoju słychać krzyk: - Kto to ? Proszę do nas tu, w lewo. Wewnątrz, porusza się w sposób mało skoordynowany ok. dwudziestu kilku osób. Wszyscy rozmawiają, przenoszą rzeczy. W końcu korytarza stoi grupka "oldgirls" palących papierosy.

SZYSZKIN TO BRZMI DUMNIE

BEZ WAS NIE BYŁOBY NAS

monologu Krzysztofa Szyszki słuchał Jarosław Wojciechowski.

- Moje życie zawsze było pełne marzeń i chęci ich realizacji. Pytanie o motto mojego życia. Hmm .... Nie wiem czy na tym jego etapie jestem dostatecznie dobrze przygotowany do odpowiedzi. Dzisiaj na dzień a właściwie noc przed jubileuszem myślę że, najbardziej ze wszystkich rzeczy na świecie chcę coś po sobie zostawić. Coś, co świadczyłoby o tym kim jestem i do czego dążę. Być może jest to bardzo samolubne pragnienie, a być może to dzień jubileuszu tak nostalgicznie nastraja.

POKOCHAĆ ŚLĄSK, TO ŁATWE

- Panie Prezydencie - powiedziała Aldona, - proszę stworzyć piłkarzom takie same warunki do pracy jakie tworzycie tańczącym dzieciom. Nie dawajcie im sprzętu sportowego, możliwości grania bez opłaty na odpowiednim boisku i każcie, co miesiąc, wpłacać niewielką kwotę na konto klubu sportowego. Wtedy przekonamy się, jak wielu młodych chłopców zechce grać w futbol. A tymczasem w naszych zespołach tańczy, gra i śpiewa ponad 150-cioro dzieci, które nie mogą doczekać się żadnego dofinansowania swojej działalności od miasta.

PRZEJECHAŁAM CAŁĄ POLSKĘ I ODNALAZŁAM SWOJE MIEJSCE NA ZIEMI.

ZMIENIŁO MNIE SZCZĘŚCIE WIDOCZNE W SZARYCH OCZACH

Odkąd pamiętam, a pamięć moja funkcjonuje już dosyć długo, hasło Biała Podlaska wiąże się z osobą Janusza Izbickiego, dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w Białej (tak mieszkańcy Białej Podlaskiej mówią o swoim mieście) oraz z "BIAWENĄ" zespołem tańca ludowego tamże.

CZŁOWIEK KTÓRY OSIĄGA ZAMIERZONE CELE

You know. Ty wiesz ...... o kim będę rozprawiał.
Ukończone szkoły muzyczne na fortepianie i klarnecie, studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, doktorat, praca w Sejmie RP, założony zespół taneczny, awans na kierownika kultury, sportu i promocji gminy, na dodatek stanowisko Komisarza Regionu Centralnego Komisji ds. Tańców Polskich PS CIOFF.

W CIENIU WIELKIEGO DRZEWA

- Tancerz, choreograf, wielokrotny mistrz Polski, organizator imprez kulturalnych, wychowawca, instruktor, opiekun mistrzowskich par. Zakochany w tańcu. Świadomie realizujący swe marzenia. Kochający swą pracę. Miły i kulturalny. Zawsze dobrze ubrany, wręcz wychuchany. Nie dziwi nikogo jego modna koszula, dobrze dobrany krawat, specjalny garnitur do tańca. Samodzielny i wykształcony. 2 pkt. więcej na egzaminie wstępnym a zostałby lekarzem, ukończył za to pierwszy rok fizyki medycznej. Zrezygnował wiedząc, że to nie to.