Dzisiaj

Dzisiaj



Patronat i nadzór organizacyjny nad ruchem realizującym ideę krzewienia tańców polskich sprawuje od marca 2000 roku Stowarzyszenie Polska Sekcja Międzynarodowej Rady Stowarzyszeń Folklorystycznych Festiwali i Sztuki Ludowej – CIOFF®. CIOFF® jest organizacją afiliowaną przy UNESCO na statusie oficjalnej konsultacyjnej organizacji pozarządowej i zrzesza 85 państw członkowskich. Utworzona przy Polskiej Sekcji CIOFF® Komisja ds. Tańców Polskich kieruje realizacją wszystkich poczynań organizacyjnych, regulaminowych i szkoleniowych. Merytorycznym oparciem dla nowopowstałej formy tańca są ustalenia Rady Ekspertów ds. Folkloru Ministerstwa Kultury i Sztuki ogłoszone w roku 1989 oraz stanowiąca zapis tych ustaleń trzygodzinna kaseta video "Polskie tańce narodowe". Postanowiliśmy zrealizować bardzo trudny cel – przywrócić ambicję i potrzebę tańczenia polskich tańców narodowych. A właściwie ich formy towarzyskiej, która historycznie poprzedzała istniejącą i znaną od dziesięcioleci formę sceniczną. Działania nasze rozpoczęliśmy od popularyzacji tej formy tańca. Podstawową pracę szkoleniową i wychowawczą prowadziliśmy w ramach istniejących placówek nieprofesjonalnego ruchu artystycznego, w młodzieżowych domach kultury i ośrodkach kultury, szkołach a nawet nowopowstających zespołach zajmujących się tematyką tańców polskich. Realizacja tej idei wymagała odpowiedniej struktury organizacyjnej, ponieważ działania miały objąć cały kraj. Budowę takiej struktury rozpoczęliśmy od powołania w roku 2004 sześciu Ośrodków Regionalnych ds. Popularyzacji Tańców Polskich oraz nominowania komisarzy kierujących tymi ośrodkami z ramienia naszej Komisji (w Białej Podlaskiej – komisarz Barbara Kędra, Olsztynie – komisarz Mariusz Krupiński, Wieliszewie – komisarz dr Dariusz Skrzydlewski, Krakowie – komisarz Barbara de Lehenstein, Raciborzu – komisarz Aldona Krypa Gawron i Poznaniu – komisarz Jadwiga Banaś). Zadania dla nowo powołanych ośrodków obejmowały: prowadzenie różnych form działań popularyzatorskich, organizację warsztatów i kursów tanecznych dla nauczycieli, nadzór nad organizowanymi turniejami w regionie i ewentualne ich organizowanie oraz tworzenie warunków do powoływania klubów tańców polskich działających pod auspicjami Polskiej Sekcji CIOFF®. Doświadczenia pierwszych lat pracy przekonały nas, że tylko popularyzacja tej części polskiej tradycji wśród młodzieży szkolnej może przynieść spodziewane rezultaty. Ważnym krokiem w tym kierunku stało się wydarzenie z grudnia 2004 roku. Członkowie Prezydium Komisji ds. Tańców Polskich Jan Łosakiewicz i Jarosław Wojciechowski wraz z dr Jerzym Chmielem /PS CIOFF®/ wzięli udział w organizowanej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej we Wrocławiu - Ogólnopolskiej naradzie kuratorów oświaty na temat: „Edukacja kulturalna dzieci i młodzieży szkolnej - znaczenie i zobowiązania w kontekście problemów oraz wyzwań lokalnych i globalnych”. Przygotowana przez nich z wykorzystaniem profesjonalnych technik audiowizualnych propozycja PS CIOFF® „Edukacja taneczna w szkole” została oceniona bardzo pozytywnie zarówno przez przedstawicieli MEN jak i uczestników narady. Znalazło to wyraz w punkcie 2 wniosków z tej konferencji, który brzmi: „Rozważyć możliwość by z godzin do dyspozycji dyrektora szkoły lub w ramach czwartej godziny wychowania fizycznego przeznaczyć godziny na naukę polskich tańców narodowych”. Została więc otwarta furtka stwarzająca możliwość realizacji naszego bardzo ambitnego przedsięwzięcia, którym jest popularyzacja i ochrona przed zapomnieniem wielowiekowego polskiego obyczaju tanecznego stanowiącego cząstkę rodzimego niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Od nas miało zależeć jak zostanie ta szansa wykorzystana. Konferencja wrocławska dała też impuls do rozpoczęcia rozmów na temat form i zakresu tematyki zajęć dokształcających dla nauczycieli, zainteresowanych podnoszeniem swoich kwalifikacji w prowadzeniu zajęć edukacji tanecznej w szkołach lub zakładaniem szkolnych klubów tanecznych. W szkołach brakowało jednak wyszkolonych do prowadzenia zajęć tanecznych nauczycieli, zaś uczelnie pedagogiczne a szczególnie wychowania fizycznego, drastycznie zredukowały liczbę godzin w ramach których przygotowywano studentów do prowadzenia takich zajęć w szkołach. Rozpoczęliśmy organizowanie szkolenia nauczycieli. Opracowany przez Kol. Jana.Łosakiewicza i Kol. Jarosława.Wojciechowskiego oraz rekomendowany przez MEN program szkolenia nauczycieli pod hasłem „Animator tańca w szkole” był sukcesem połowicznym albowiem pełne koszty udziału w szkoleniu ponosili zainteresowani nauczyciele. Trzystopniowe szkolenie ukończyło kilkuset nauczycieli. Była to jednak kropla w morzu potrzeb. Najbardziej ambitnym przedsięwzięciem popularyzatorskim, stało się rozpowszechnianie naszej tematyki przez zakładanie klubów tańców polskich. Opiekę nad takimi klubami sprawują instytucje posiadające osobowość prawną, na terenie której klub taneczny funkcjonuje np. szkoła, dom kultury, świetlica. Instytucja ta jest zobowiązana do posiadania statusu Członka Wspierającego Polskiej Sekcji CIOFF®z symboliczną składką roczną 1 zł. Obecnie działa 8 klubów tańca polskiego. Najstarszy pracuje od 14 lat, najmłodszy utworzony został w grudniu 2010 roku. Pojawiły się pierwsze szkoły, których dyrektorzy wprowadzili obligatoryjną naukę tańców polskich w wybranych klasach (Poznań i Purda). W Poznaniu pracuje Integracyjny Klub Tańców Polskich (instruktor Kol. Jadwiga Banaś), w którym dzieci na wózkach inwalidzkich, zestawione w pary z dziećmi startującymi aktualnie na turniejach, tańczą polskie tańce narodowe. Zajęcia w takich parach odbywają się przez cały rok i cieszą się zainteresowaniem. Powyższe działania uzupełnialiśmy każdego roku setkami prelekcji i pokazów prowadzonych w szkołach, na różnego rodzaju spotkaniach artystycznych, rekreacyjnych czy nawet zabawach i balach. Równolegle prowadziliśmy rozmowy z decydentami reprezentującymi władze terenowe. Nasze propozycje i projekty uzyskiwały wprawdzie akceptację i zrozumienie, ale nie przynosiły wymiernych efektów pod postacią wdrożenia ich realizacji. Najbardziej dostrzegalną i najbardziej atrakcyjna formą popularyzacji naszej tematyki były i są konkursy tańców polskich dla par tanecznych. Dzieci, młodzież i dorośli mogą rywalizować w siedmiu kategoriach wiekowych. Konkursy te spełniają funkcję edukacyjno-rekreacyjną. Dostarczają wiedzy ogólnej parom tanecznym zarówno w trakcie szkolenia i przygotowań do startów w placówkach macierzystych jak i w trakcie pobytu na turniejach. Organizatorzy planują bowiem wycieczki krajoznawcze, do muzeum, kina, teatru, udział w relaksującej zabawie na rancho, wrotkowisku, kuligu bądź tanecznym spotkaniu integracyjnym. Takie święta taneczne wytwarzają wśród uczestników atmosferę wzajemnej sympatii owocującej niekiedy nawiązaniem trwałych przyjaźni i poczuciem konieczności niesienia sobie pomocy w sytuacjach trudnych. Każdego roku wybierany jest turniej, który najpełniej realizuje ideę popularyzacji polskiej tradycji tanecznej przy jednoczesnym zapewnieniu dobrej organizacji, dobrych warunków pobytu oraz dobrej atmosfery dla integracji uczestników. Dokonaliśmy także wyboru dobrze organizowanych konkursów tanecznych, które cechuje duża stabilność wysokiego poziomu organizacyjnego w kolejnych latach i przyznano im certyfikaty Polskiej Sekcji CIOFF®. Rozpoczęciu każdego konkursu tańców polskich towarzyszy uroczysta atmosfera wyrażona w trakcie inauguracji imprezy polonezem, odśpiewaniem hymnu państwowego, wciągnięciem flagi państwowej na maszt, obecnością i przemówieniami dostojników władz społeczności lokalnej. Pomimo dość dużych kosztów uczestnictwa w turniejach cieszą się one dużą akceptacją. Aby podnieść ich atrakcyjność na jeszcze wyższy poziom, Komisja ds. Tańców Polskich wprowadziła ranking roczny dla uczestniczących par. Ogłoszenie wyników tego rankingu i wręczenie pamiątkowych plakietek parom i ich instruktorom stało się bardzo podniosłą uroczystością. Na zwiększenie zainteresowania rywalizacją turniejową wpłynęło także utworzenie od stycznia 2005 roku dwóch klas (klasy „A” – bardziej zaawansowanej i klasy „B”- tańczących o mniejszych umiejętnościach), w których rywalizują pary. Po spełnieniu wymogów regulaminowych pary klasy „B” mogą awansować do klasy „A”. W latach 2001-2012 zorganizowano 128 dużych ogólnopolskich turniejów tańców polskich dla par tanecznych (26520 uczestników) oraz 123 turnieje regionalne (9330 uczestników). Razem w 251 konkursach (w tym 13 edycjach Mistrzostw Polski w Tańcach Polskich) wzięło udział 35850 osób. Od roku 2005 realizowane są konkursy popularyzujące tradycję tańczenia „kar mazurowych”. Ten piękny polski obyczaj tańczenia mazura stał się na tyle atrakcyjny wśród wykonawców, że w roku 2011 i 2012 odbyły się ich dwie edycje w randze Mistrzostw Polski i wzbudziły nie tylko akceptację ale nawet zachwyt uczestników i publiczności. Mimo udanych pierwszych prezentacji nadal dojrzewa ostateczna koncepcja rywalizacji w konkurencji „dowolna kompozycja tańców polskich” pomyślana jako rywalizacja pojedynczych par w specjalnie przygotowanych programach wykorzystujących tematykę polskich tańców narodowych. Zaplanowane cele udaje nam się realizować ogromnym nakładem pracy pasjonatów i bez wsparcia materialnego. Smuci fakt, że obecne władze ministerialne kierujące sprawami polskiej oświaty i kultury nie przywiązują wagi do sprawy ochrony przed zapomnieniem i popularyzacji tej, tak bliskiej naszym sercom, części polskiej tradycji. Przez lata żyliśmy nadzieją, że sytuacja ulegnie poprawie po ratyfikowaniu przez Polskę konwencji „O ochronie niematerialnego dziedzictwa kulturowego” uchwalonej 17 października 2003 roku przez UNESCO. Ratyfikacja tej konwencji obliguje bowiem państwa członkowskie ONZ, które ją ratyfikują, do opracowania polityki, a co ważniejsze do wydzielenia środków na identyfikację, popularyzację i transmisję na następne pokolenia niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Jej ratyfikacja i realizacja może wprowadzić wiele normalności zarówno do umocowań prawnych jak i zabezpieczeń materialnych prowadzonej przez nas z determinacją działalności popularyzatorskiej. Od dnia 16 lutego 2010 roku tj. od dnia jej ratyfikowania przez Polskę wierzymy, że tak się stanie. Pozostaje nam także wiara w gorące serca, siły i zaangażowanie Koleżanek i Kolegów pracujących w naszym ruchu. Dlatego wyrazy najwyższego uznania i podziękowania kierujemy do instruktorów, pedagogów, dyrektorów organizowanych konkursów, ogromnej rzeszy wolontariuszy za ich pełną zaangażowania postawę. Ta ich postawa i zapał zjednują dzieci, młodzież i dorosłych do czynnego udziału w dziele ochrony przed zapomnieniem polskiego obyczaju tanecznego i pielęgnowania tradycji polskich - stanowiących nierozłączną część naszego dziedzictwa kulturowego i będących kapitalnym wyróżnikiem polskości w dzisiejszych czasach Wspólnej Europy. Aktualizowano w kwietniu 2013